ŻYCIE INTYMNE KOBIET, AKTYWNOŚĆ SEKSUALNA, SUCHOŚĆ POCHWY, INFEKCJE, OCHRONA PRZED URAZAMI POCHWY Email

NUTRITION & HEALTH

ROCZNIK Nr 2 (41) • CALIVITA® INTERNATIONAL - POLSKA, LIPIEC 2008
Dr n. med. Danuta Broniarczyk-Pawłowska
specjalista położnictwa i ginekologii

IntiMoments - CaliVita - Zdrowie seksualne kobiet, suchość pochwy, menopauza, infekcje, ochrona przed urazami pochwyZDROWIE SEKSUALNE KOBIETY

Seksualność jest ważnym elementem życia człowieka, który kształtuje jego osobowość, sprzyja tworzeniu trwałych związków oraz umożliwia odczuwanie miłości. Na seksualność składają się zarówno zachowania cielesne, jak również emocjonalne, intelektualne, społeczne, a nawet postawy etyczne. Seksualność jest związana z rozwojem człowieka przez całe jego życie, ma wpływ na możliwość pełnienia roli mężczyzny i kobiety w społeczeństwie, budowania szczęśliwych związków, odczuwania przyjemności i satysfakcji w intymnych kontaktach.

 

Fizjologiczne aspekty seksualności

Ośrodki sterujące czynnościami seksualnymi znajdują się w układzie limbicznym oraz w podwzgórzu mózgu. Kierują one reakcjami seksualnymi oraz łączą bodźce nerwowe z hormonalnymi, co wpływa na przebieg reakcji pobudzenia seksualnego. Wrażliwość ośrodków seksualnych zlokalizowanych w podwzgórzu jest wynikiem pobudzająco-hamujących bodźców z nadrzędnych ośrodków nerwowych, receptorów oraz hormonów płciowych. Uszkodzenie tych ośrodków obniża popęd seksualny, a nawet całkowicie go znosi.

Kora mózgowa może pobudzać lub hamować reakcje seksualne - uszkodzenie pewnych okolic kory mózgowej powoduje zmiany reaktywności seksualnej, może wystąpić obniżenie lub zwiększenie aktywności seksualnej, czasami zupełny brak hamowania impulsów seksualnych. Dzięki zdolnościom kompensacyjnym nawet znaczne uszkodzenia mózgu mogą nie wywoływać zaburzeń reaktywności seksualnej.Istotne znaczenie w reaktywności seksualnej odgrywają ośrodki seksualne znajdujące się w rdzeniu kręgowym - podlegają one kontroli kory mózgowej i struktur podkorowych, ale mogą działać autonomicznie, bez bodźców z wyższych pięter ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Seksualność kobiety jest zjawiskiem złożonym, zależy od czynników biologicznych (poziom potrzeb seksualnych, mechanizmy fizjologiczne reakcji seksualnych), psychologicznych (temperament i charakter kobiety) i socjologicznych (czynniki środowiskowe, socjalne i kulturowe). Wymaga prawidłowo przebiegających oddziaływań pomiędzy procesami poznawczymi, neurobiologicznymi i biochemicznymi.

Znaczącą rolę w przebiegu reakcji seksualnych pełni hormon tylnego płata przysadki mózgowej - oksytocyna, która odpowiada za nasze zachowania instynktowne oraz β-endorfiny, wpływające na odczuwanie przyjemności i przywiązania do partnera, gdy minie już czas działania fenyloetyloaminy aktywnej w początkowej, czasem gwałtownej fazie reakcji seksualnej.

Największe znaczenie w naszych zachowaniach i reakcjach seksualnych mają jednak hormony płciowe, a szczególnie estrogeny i androgeny. Estrogeny zwiększają przekrwienie narządów płciowych, regulują syntezę tlenku azotu (NO) oraz zwiększają liczbę receptorów dla oksytocyny. Stwierdzono, że poziom estrogenów < 50 pg/ml powoduje spadek libido. Natomiast szczyt poziomu testosteronu (androgen) w połowie cyklu wiąże się ze wzrostem libido u kobiet, którym podawano androgeny z powodu hipoandrogenizmu zauważono zwiększone pożądanie oraz wyższy stopień satysfakcji seksualnej.

 

Zaburzenia seksualne

Zaburzenia seksualne mogą wystąpić w każdym wieku, jednak obniżenie libido, bolesne stosunki i wtórny brak orgazmu występują częściej u kobiet po 50 roku życia.

Stwierdzono, że zaburzenia seksualne u około 40% pacjentów mogą być objawem innych chorób. Pierwotnymi chorobami prowadzącymi do zaburzeń seksualnych są te choroby, które powodują przewlekłe zmęczenie - należą do nich choroby nowotworowe, ciężkie niedokrwistości, choroby wątroby (zaburzenia seksualne mogą być wczesnym objawem marskości wątroby), gruźlica, niewydolność nerek, zaawansowane stadia chorób przewlekłych.

Cukrzyca powoduje poważne problemy z powodu powikłań naczyniowych i neurologicznych oraz zmian metabolicznych. Stwierdzono, że nie tylko zaburza wzwód u mężczyzn, ale również upośledza zwilżanie pochwy u kobiety, a także negatywnie wpływa na reakcję łechtaczkową.

Schorzenia reumatyczne mogą nasilać się w wyniku zwiększonej aktywności seksualnej, szczególnie w okolicy dolnej części kręgosłupa.

Leczenie nowotworów narządu rodnego wymaga często leczenia chirurgicznego i radioterapii – może to doprowadzić do dyspareunii u podanych tej terapii kobiet. Po operacjach ginekologicznych w wyniku uszkodzenia tkanki podśluzówkowej i nabłonka pochwy oraz zmian anatomicznych, np. skrócenia pochwy mogą występować dolegliwości, ograniczające możliwości pożycia seksualnego.

Warto zwrócić uwagę na możliwość występowania zaburzeń seksualnych podczas stosowania leczenia farmakologicznego. Leki z grupy adrenergicznych, adrenolitycznych, antycholinergicznych oraz blokerów kanałów wapniowych stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zaburzeń krążenia obwodowego, choroby wrzodowej i jaskrze mogą obniżyć wydolność seksualną. Połączenie tych leków z alkoholem lub narkotykami nasila zaburzenia dotyczące sfery seksualnej. Inhibitory monoaminooksydazy oraz pochodne fenotiazyny stosowane w neurologii i psychiatrii mogą również prowadzić do zaburzeń seksualnych.

Istotne dla przebiegu reakcji seksualnych jest stosowanie doustnej tabletki antykoncepcyjnej, która od 1960 roku jest coraz częściej stosowana jako metoda kontroli urodzeń. W USA blisko co trzecia kobieta między 15 a 44 rokiem życia stosuje tę metodę antykoncepcji. W Polsce odsetek kobiet stosujących doustne tabletki antykoncepcyjne wzrósł z 8% w 1992 roku do 28% w 2005 roku. Nowoczesne preparaty z niskimi dawkami estrogenów mogą powodować większą suchość pochwy i możliwe obniżenie nastroju, a przez to mniejszą gotowość seksualną. Niekorzystny wpływ doustnej antykoncepcji na seksualność kobiety wynika również z działania antyandrogennego - obserwuje się obniżenie poziomu wolnego testosteronu o około 50%. Suchość pochwy nie tylko utrudnia pożycie seksualne, ale może przyczyniać się do występowania nawracających stanów zapalnych.

Aktywność seksualna a wiek

Pobudzenie seksualne jest złożoną reakcją nerwowo-naczyniową, która podlega istotnym zmianom w wyniku starzenia się organizmu. U kobiet stwierdza się obniżenie przepływu krwi w naczyniach pochwowych prowadzące do zmniejszenia ukrwienia tkanki okołopochwowej i w efekcie do zaburzonego procesu zwilżania pochwy. Zawartość elektrolitów w wydzielinie pochwowej obniża się, natomiast pH pochwy rośnie z poziomu 4,0-5,5 w okresie reprodukcyjnym do 6,0-8,0 w okresie klimakterium. Zanikanie czynności hormonalnej jajników powoduje zaburzenie procesu dojrzewania nabłonka pochwy, przede wszystkim komórek powierzchniowych, niezbędnych do prawidłowego rozwoju pałeczek kwasu mlekowego i utrzymania kwaśnego pH środowiska pochwy.

Flora bakteryjna pochwy zdrowej kobiety w okresie dojrzałości płciowej jest zdominowana przez pałeczki kwasu mlekowego - Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus fermentum, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus brevis, Lactobacillus casei, Lactobacillus jenseni i Lactobacillus catenaforme. Pałeczki kwasu mlekowego wpływają na zachowanie równowagi środowiska pochwy poprzez utrzymywanie kwaśnego odczynu i stymulację układu odpornościowego. Ponadto mają zdolność hamowania rozwoju bakterii chorobotwórczych w wyniku uwalniania toksycznych produktów metabolizmu (nadtlenek wodoru). U kobiet po menopauzie spadek poziomu estrogenów powoduje zmiany zanikowe narządów rodnych. Niedobór hormonów płciowych powoduje wzrost pH pochwy i spadek ilości fizjologicznej flory bakteryjnej. Błona śluzowa pochwy zanika, staje się coraz cieńsza, a nawet może rozwinąć się zanikowe zapalenie pochwy, równocześnie kanał pochwy ulega skróceniu i zwężeniu, co przyczynia się do bolesnych stosunków (dyspareunia). Proces dojrzewania nabłonka pochwy ustaje, giną pałeczki kwasu mlekowego, pH pochwy rośnie, co zwiększa podatność na stany zapalne, szczególnie spowodowane bakteriami migrującymi z okolicy odbytu i skóry sromu. W hodowlach kultur bakteryjnych wymazów z pochwy stwierdza się obecność szczepów Staphylococcus aureus (5 razy częściej niż przed menopauzą), Corynebacterium sp. (3 razy częściej niż przed menopauzą), Streptococcus agalactae i Enterococcus faecalis (2 razy częściej niż przed menopauzą), Escherichia coli (2 razy częściej niż przed menopauzą) oraz Klebsiella pneumoniae i Proteus mirabilis, których nie stwierdza się w pochwie kobiet przed menopauzą. Również patogen wewnątrzkomórkowy - Chlamydia trachomatis, występuje częściej w drogach rodnych kobiet po menopauzie. W okresie pomenopazalnym u kobiet, które nie stosują estrogenowej terapii zastępczej, brak glikogenu i wzrost pH środowiska pochwy zmniejsza częstość występowania szczepów Candida albicans z równoczesnym zmniejszeniem lub brakiem obecności pałeczek kwasu mlekowego.

Zapalenia pochwy u kobiet w wieku rozrodczym najczęściej mają etiologię bakteryjną, ale ostatnio obserwuje się wzrost częstości zakażeń grzybiczych oraz spadek infekcji spowodowanych rzęsistkiem pochwowym - Trichomonas vaginalis. U kobiet po menopauzie 1/3 zapaleń pochwy ma etiologię bakteryjną, grzybiczą lub rzęsistkową, a pozostałe 2/3 to zanik pochwy (atrofia), alergie i choroby ogólne.

Obniżenie poziomu estrogenów powoduje również istotne zmiany w układzie moczowym - w okolicy cewki moczowej pod wpływem niedoboru estrogenów obserwuje się: zmniejszenie grubości błony śluzowej, pogorszenie ukrwienia, spadek zawartości kolagenu, zmiany zanikowe w tkankach podporowych - mięśniowej i łącznotkankowej. Prowadzi to do obniżenia narządu rodnego oraz wysiłkowego nietrzymania moczu, które stwierdza się u około 15% kobiet po menopauzie.

Dolegliwości związane ze zmianami zanikowymi w układzie moczowo-płciowym występuj ą u około 50% kobiet po 60 roku życia, co znacząco obniża jakość życia i powoduje wiele problemów zdrowotnych. Warto zauważyć, że u wielu kobiet niedostateczne zwilżanie pochwy prowadzące do bolesnych stosunków (dyspareunia) występuje dużo wcześniej, między 40 a 50 rokiem życia, z tendencją wzrostową po 50 roku życia - po ukończeniu 55 lat dyspareunia występuje 2 razy częściej niż do 40 roku życia.

Hormonalna terapia zastępcza

Ginekolodzy zalecają kobietom w tym okresie hormonalną terapię zastępczą (HTZ), która ma na celu przywrócenie równowagi w układzie hormonalnym. Po zastosowaniu HTZ stwierdza się zwiększenie krążenia pochwowego, obniżenie pH pochwy oraz wzrost ilości płynu pochwowego, a także odbudowę błony śluzowej pochwy.
Hormonalna terapia zastępcza ma swoich zwolenników i przeciwników, ponieważ pomimo wielu badań naukowych prowadzonych na całym świecie nie wszystkie wątpliwości dotyczące stosowania tej terapii zostały wyjaśnione. W każdym przypadku lekarz powinien indywidualnie rozważyć potencjalne korzyści i ryzyko leczenia hormonalnego u pacjentki, którą zakwalifikuje do HTZ. Warto wiedzieć, że istniej ą przeciwwskazania bezwzględne i względne do stosowania hormonalnej terapii zastępczej - kobietom, u których stwierdzi się przeciwwskazania do HTZ nie powinno się stosować tej terapii pomimo potencjalnych korzyści, jakie może ona przynieść.

 

Przeciwwskazania bezwzględne do HTZ:

  • nie zdiagnozowane krwawienie z dróg rodnych
  • rak piersi (przebyty lub aktualnie występujący)
  • rak trzonu macicy
  • choroba zatorowo-zakrzepowa (faza ostra lub przebyta w ostatnich 5 latach)
  • ciężkie choroby wątroby
  • świeży zawał serca
  • udar mózgu

Przeciwwskazania względne do HTZ:

  • łagodne choroby piersi
  • mięśniaki macicy
  • kamica pęcherzyka żółciowego
  • przewlekłe choroby wątroby
  • rodzinna hiperlipidemia
  • żylaki
  • nadciśnienie tętnicze
  • otyłość
  • nałogowe palenie papierosów
  • jaskra
  • porfiria

Objawy niepożądane związane ze stosowaniem estrogenów:

  • nudności
  • wzdęcia
  • bolesność piersi
  • migreny
  • kamica żółciowa
  • ciężkość nóg
  • skurcze łydek

Objawy niepożądane związane ze stosowaniem androgenów:

  • trądzik
  • hirsutyzm
  • pogrubienie i obniżenie głosu
Alternatywą dla terapii hormonalnej, która pomimo skuteczności nie jest powszechnie akceptowana z powodu przeciwwskazań oraz możliwych skutków ubocznych, jest zastosowanie bezpiecznych składników pochodzenia naturalnego. Mogą one:
  • poprawić krążenie krwi w tkankach okołopochwowych
  • znieść suchość pochwy, przywracając jej prawidłowe nawilżenie
  • wzmocnić ściany pochwy oraz zwiększyć ich elastyczność i rozciągliwość
  • złagodzić stany zapalne ze świądem, pieczeniem i podrażnieniem pochwy
  • utrzymać prawidłowe kwaśne pH środowiska pochwy, które sprzyja rozwojowi pałeczek kwasu mlekowego, a nie jest korzystne dla grzybów i bakterii chorobotwórczych

Ekstrakt z algi Chlorella vulgaris

  • Wykazuje działanie nawilżające, odżywcze, wzmacniające i stymulujące odnowę komórkową. Przywraca elastyczność skóry i błony śluzowej, pobudza syntezę elastyny i kolagenu.

Eukaliptol

  • Eukaliptol (olejek eukaliptusowy) pozyskuje się z liści oraz końców gałązek drzewa eukaliptusa (Eucalyptus globulus), poprzez destylację z parą wodną. Posiada właściwości anty-septyczne, działa bakteriobójczo, przeciwwirusowo, przyspiesza regenerację i gojenie uszkodzonych tkanek - stosowany do leczenia ran, oparzeń, zakażeń, stanów zapalnych i obrzęków. Pomaga w leczeniu opryszczki narządów płciowych, opryszczki warg, ospy wietrznej i półpaśca. Stosowany do masażu łagodzi bóle reumatyczne i mięśniowe. Odstrasza moskity i inne owady.

Ekstrakt z aloesu zwyczajnego

  • Aloes zwyczajny (Aloe barbadensis Miller) to roślina należąca do sukulentów. Rośnie w stanie naturalnym w Afryce Południowej, na Półwyspie Arabskim, na Wyspach Kanaryjskich i wyspach Oceanu Indyjskiego. Powszechnie uprawiany w szklarniach jako roślina lecznicza, jest również popularną rośliną ozdobną. Posiada grube, mięsiste liście, w których gromadzi zapasy wody. Żel aloesowy uzyskiwany z miąższu liści aloesu zwyczajnego zawiera liczne substancje aktywne: aloektyna, antranoidy, polisacharydy, oligosacharydy, glikoproteiny, fitosterole, makro- i mikroelementy. Lecznicze właściwości aloesu są znane od 3000 lat p.n.e., był ceniony w starożytnej Grecji i Rzymie. Stosowany doustnie wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, bakteriobójcze, przeciwwirósowe, antyoksydacyjne, immunostymulujące. Posiada właściwości regenerujące i wzmacniające, pobudza i przyspiesza gojenie ran. Stosowany miejscowo jako składnik preparatów do pielęgnacji skóry i śluzówek, wspomaga regenerację i procesy obronne, działa osłaniająco i przeciwzapalnie. Posiada właściwości wirusobójcze, grzybobójcze i bakteriobójcze - hamuje rozwój Candida albicans, S. ureus oraz E. coli. Zwiększa odporność organizmu na infekcje, szczególnie dróg oddechowych. Stosowany miejscowo jako składnik preparatów do pielęgnacji skóry śluzówek wspomaga regenerację i procesy obronne, działa osłaniająco i przeciwzapalnie. Wykazuje działanie nawilżające i poprawiające mikrokrążenie skóry i błony śluzowej. Jest stosowany w leczeniu stanów zapalnych, oparzeń, odmrożeń, łuszczycy, egzemy, po radioterapii.

Ekstrakt z rokitnika zwyczajnego

  • Rokitnik zwyczajny (Hippophae rhamnoides) - krzew z rodziny oliwnikowatych, występuje na rozległych obszarach Azji i Europy. Owoce rokitnika są bogate w witaminy i składniki odżywcze. Lecznicze zastosowanie rokitnika ma drugie tradycje, szczególnie w Azji - Chiny, Tybet oraz w Rosji. W starożytnej Grecji karmiono rokitnikiem konie, aby miały błyszczącą sierść, stąd nazwa rodzajowa tej rośliny Hippophae składa się z dwóch greckich wyrazów: hippos -koń ornzphaos - błyszczący. Owoce rokitnika to bogate źródło witamin (A, B, C, E), składników mineralnych oraz wielu innych cennych składników biologicznie aktywnych -m.in. flawonoidów (kwercetyna, izoramnetyna, kemferol). Olej rokitnikowy zawiera karotenoidy, tokoferole i glicerydy kwasów olejowego, palmitynowo-olejowego, linolowego, linolenowego, palmitynowego i stearynowego. Przyspiesza gojenie ran i regenerację naskórka, jest bardzo ceniony w kosmetologii. Jest polecany do pielęgnacji skóry suchej, łuszczącej się, z oznakami starzenia. Bogactwo składników aktywnych (witaminy, minerały, flawonoidy, kwasy tłuszczowe) powoduje wielokierunkowe działanie: antyoksydacyjne, odżywcze, nawilżające, regenerujące oraz hamujące procesy starzenia biologicznego. Olej z rokitnika jest stosowany przy leczeniu odleżyn, w egzemach, odmrożeniach, oparzeniach, zapaleniach błony śluzowej pochwy i szyjki macicy oraz chorób i uszkodzeń skóry, również po leczeniu radioterapią w chorobach nowotworowych.

Ekstrakt z rumianku pospolitego

  • Rumianek pospolity (Matricaria chamomilla) to jedna z najstarszych roślin leczniczych, należąca do rodziny astrowatych. Występuje w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Australii. Koszyczki kwiatowe rumianku zbierane są od maja do września, a po wysuszeniu sporządza się z nich wyciąg. Zawierają do 1,5% olejku eterycznego, który dostarcza wiele substancji o działaniu leczniczym: chamazulen, alfa bisabolol i jego tlenki, flawonoidy, kumaryny, cholinę, spiroeter, substancje śluzowe, witaminę C i sole mineralne. Właściwości lecznicze rumianku są znane i cenione od starożytności. Wykazuje on działanie przeciwzapalne, odkażające, rozkurczowe, przeciwalergiczne, żółciopędne i uspokajające. Łagodzi podrażnienia i urazy, przyspiesza gojenie ran, działa przeciwbakteryjnie, ma zdolność wiązania toksyn. Stosowany jest zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, wchodzi w skład wielu leków ziołowych oraz kosmetyków.

Ekstrakt z rozmarynu

  • Rozmaryn (Rosmarinus officinalis) pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Jest uprawiany na całym świecie jako roślina ogrodowa i lecznicza. Liść rozmarynu zawiera 1,5-2,5% olejku eterycznego, w którym znajdują się następujące substancje aktywne: borneol, cyneol, limonen, pinen, kamfora, alkaloid rozmarynecyna, gorycz - karnozol, kwasy rozmarynowy, karnozolowy, oleanolowy, flawonoidy, saponiny, garbniki, olejki eteryczne. Lecznicze właściwości rozmarynu znane są od starożytności. Wykazuje on działanie przeciw-utleniające, odkażające, bakteriobójcze, przeciwzapalne, rozkurczowe, przeciwbólowe, moczopędne, żółciopędne, uspokajające, wzmacniające i antyseptyczne. Stosowany w ropnych zmianach skóry, trądziku, wypryskach, opryszczce, wspomaga leczenie stanów zapalnych narządów płciowych, jamy ustnej i gardła. Uzupełnia leczenie stanów spastycznych jelit, dróg żółciowych i moczowych, problemów trawiennych i zaburzeń czynności wątroby. Używany zewnętrznie łagodzi nerwobóle, bóle mięśniowe i rwę kulszową.

Elastyna

  • Białko, które utrzymuje elastyczność i zapewnia jędrność skórze. W procesie starzenia biologicznego zmienia się struktu¬ra włókien elastyny - stają się zbite, wówczas skóra traci swoją elastyczność i zaczynają pojawiać się zmarszczki.

Kolagen

  • Białko, od którego zależy sprężystość i prawidłowe nawilżenie skóry oraz błon śluzowych, ma wpływ na regenerację i odnowę komórkową. Starzenie biologiczne skóry wiąże się z niedoborem kolagenu.

Ekstrakt z zielonej herbaty

  • Zielona herbata (Camellia sinensis) zawiera silne antyutleniacze - polifenole z grupy katechin. Neutralizuje wolne rodniki, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwzakrzepowe. Uszczelnia naczynia krwionośne. Stosowany miejscowo ekstrakt odżywia i nawilża skórę, hamuje procesy starzenia, łagodzi podrażnienia jednocześnie oczyszczając z toksyn oraz działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie.

IntiMoments - CaliVita - zdrowie intymne kobietyL-Arginina

  • Aminokwas, który bierze udział w metabolizmie mocznika, w syntezie DNA, stymuluje wydzielanie hormonu wzrostu z przysadki mózgowej. Biosynteza tlenku azotu (NO) poprzez enzym syntezę tlenku azotu wymaga udziału L-argininy. Tlenek azotu jest wytwarzany przez komórki śródbłonka tętnic, w tkankach ulegających erekcji oraz przez zakończenia nerwowe. Cząsteczka NO jest nietrwała - rozpada się po 1-2 sekundach w wyniku reakcji z wolnymi rodnikami tlenowymi. Komórki śródbłonka wytwarzają tlenek azotu, który dyfunduje do mięśniówki gładkiej naczynia - wtedy w komórkach mięśni gładkich rośnie stężenie cGMP, co prowadzi do rozkurczu naczyń. Ten mechanizm jest odpowiedzialny zarówno za ustępowanie bólu wieńcowego po podaniu nitrogliceryny, jak i za wzwód prącia u mężczyzny oraz przekrwienie warg sromowych, łechtaczki i pochwy u kobiet. Tlenek azotu jest jednym z najważniejszych neuroprzekaźników odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg reakcji seksualnej. Uwolnienie tlenku azotu poprzez mechanizm NO-cGMP zwiększa dopływ krwi do łechtaczki oraz pochwy, co poprawia nawilżenie błony śluzowej i zwiększa wrażliwość na bodźce. Obniżenie stężenia tlenku azotu prowadzi do zaburzeń aktywności seksualnej u kobiet, a także przyczynia się do trudności w osiągnięciu orgazmu. Za badania na tlenkiem azotu Robert F. Furchgott, Louis J. Ignarro i Freid Murad otrzymali w 1998 roku nagrodę Nobla.

Składniki naturalne - korzyści

  • utrzymują prawidłowe nawilżenie błony śluzowej pochwy i zapobiegają suchości pochwy
  • zwiększają ilość kolagenu w okolicach narządów płciowych
  • zmniejszaj ą ryzyko stanów zapalnych, szczególnie nawracających
  • zapobiegają powstawaniu wysiłkowego nietrzymania moczu
  • poprawiają jakość życia kobiety poprzez korzystny wpływ na jej intymne kontakty z partnerem
  • wspomagają regenerację i przyspieszają gojenie uszkodzeń śluzówki pochwy

 

Wszystkie te składniki znajdują się w produkcie IntiMoments firmy CaliVita

>>> IntiMoments - ZAMÓWIENIE <<<

 

 



 
SKLEP CALIVITA - Natura Online | GRZYBICA | GRONKOWIEC | OCZYSZCZANIE ORGANIZMU | suplementy
Strona została opracowana na podstawie fachowego piśmiennictwa, doświadczeń i opinii klientów oraz specjalistów. Materiały umieszczone na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny w żadnym przypadku nie zastąpią porady lekarza. Żadne oświadczenie, stwierdzenie, opinia lub informacja odnosząca się do któregokolwiek suplementu diety nie mogą zastępować porady lekarskiej. Oferowane suplementy diety nie mogą być stosowane jako substytut zróżnicowanej diety. Produkty CaliVita należą do suplementów diety, które uzupełniają normalną dietę. Powinno się dokładnie przeczytać informacje umieszczoną na polskiej etykiecie produktu, a w przypadkach pytań zasięgnąć opinii specjalisty.